Þessi grein fjallar um langtímarannsókn sem gerð var á máltapferli íslensks drengs á árunum 1982 til 1985. Hún greinir frá því hvernig íslenska drengsins, sem er tvítyngdur, breytist vegna þess hve lítið hann heyrir og notar íslenska tungu. Þessi umfjöllun ber saman tvö tímabil málþróunar barnsins og sýnir hvaða breytingar hafa orðið á nafnlið íslenskunnar. Breytingarnar hafa orðið til þess að íslenskan hans er líkari ensku en ís­lenskan er í raun en um leið eru þessar breytingar líkar þeim breytingum sem átt hafa sér stað í skyldum málum í gegnum aldirnar. Einnig má benda á að niðurstöðurnar sýna að það geta verið tengsl milli máltöku og málbreytinga. Niðurstöðurnar sýna ennfremur að fallbeygingar hafa breyst mest en málfræðilegu kynin furðanlega lítið miðað við að þau stangast oft á við ensku kynin en enska er hitt mál drengsins. Eintala og fleirtala virðast hafa haldist nánast óbreyttar að undanskildu einu orði, ábendingarfornafninu þessi sem Baldur notar alltaf í nefnifalli eintölu karlkyns, sama hvaða kyni, tölu eða falli nafnorð­ið stendur í.